Dość już ma Wiedzmula tej paskudnej zimy! Niby słoneczko zza chmur łaskawym okiem na chatkę spogląda, niby wróblaszki i sikoreczki głośniej kłócą się o miejsca na gałązkach, a tu jeszcze ciągle śnieg sypie i mróz siwy nocami po szybach skrobie lodowatym paluchem...

   Postanowiła Wiedzma dać zimie delikatnie do zrozumienia, że i gościnność ma swoje granice. Ileż można patrzeć na te nagie drzewa i i biel bezkresną? Zieleni się chce zmęczonym oczom, kolorów, ciepełka, do lasu by się chciało polecieć, do brzozy białokorej przytulić...

   Na początek wysprzątała Wiedzma swoją chatynkę, powyganiała z kątów złe zimowe energie, które naciągnąwszy kaptury z poszarzałych pajęczyn nieprzyjaźnie łypały oczyskami. Ale musiały opuścić przytulisko pod groźbami mruczanych zaklęć. Podłogi wymyła wodą z olejkiem jaśminowym, przystroiła parapety kwieciem wiosennym – tulipankami, żonkilami i krokusami. Okien jeszcze nie ruszała, boby mróz w nocy miał na nich używanie.